უხერხულია ეროტიზმს დაუტოვო ტანი სულ,
მოუქნელობაა ტანი პირველ რიგში,
ტვირთი და ბარიერია და
სისტემასაც ის ჭედავს ყოველთვის
ტანის უნდობლობა დაიბედე მაშინ,
შუქნიშნები მოიშენე და დაისწავლე,
რომ ენა ყველგან არ გამოგყვება,
ფიქრის განახევრებაა ის და ციხეა ფიქრის.
პირველი პირში მოსმენას ენა არ ჭირდება.
სხვა დროით ცხოვრება,
დომინაცია კი არა, – მიღება,
სენსიტიურობა, უსახელობა,
უსახლობა და უსახობა.
შენ არ ხარ მსხვერპლი ხარ და არც გმირი არ ხარ,
შენ არ ხარ მაგალითი, შენი რითმები არ მოუხდება
სკამზე შემოსმულ მელექსე ბავშვებს,
არც რეპროდუქციის სამსახურში ხარ და
არც უმწიკვლობის პრეზენტაცია
ნურც იყვირებ, ნურც დაიფიცებ და
ნურც თავდაცვით პოზაში დადგები,
შენ არ ხარ ამბავი.
შენი ტკივილი კოლექტიური ტკივილი არაა,
მეტიც, არც აფიშაა და არც უფრო მეტის სიმბოლო არაა იგი.
ბედნიერების მოლოდინის და იმედების დაბედების გარეშე,
მოშორდი ყველაფერს
საიდანაც შეიძლება ნორმები გადაიწერო
სხეული გადაიწერო, ზღვარი გადაიწერო.
ნორმები ბრმაა,
კანონები – უხილავი,
ძალაუფლება კი ჩუმად მუშაობს,
ამიტომ უხმოდ და კატეგორიულად მოგთხოვენ,
მკაფიო იყო და იყო წაკითხვადი,
კატეგორიებს მიესადაგო და შენი თემი იპოვო,
იდეოლოგიურ მარშში გაჯგიმული იდგე
მუხლი გაიმაგრო და სხვებიც გაამაგრო
მაგრამ შენ ეს არ შეგიძლია,
შენ საკმარისად სუსტი ხარ იმისთვის,
რომ ასე მაგარი არ გამოხვიდე.
შენ არ შეგიძლია იყო ასე მკაფიო,
არა ხარ ვალდებული იყო მკაფიო,
არა ხარ ვალდებული იყო კვალი,
შენ შეიძლება იყო ჩრდილი
მოსვენებისთვის, მიმართულებისთვის
მაგრამ, გახსოვდეს შენ არ ხარ მიმართულება.
ამგვარად, კიდევ უფრო შორს, –
სახელისგან, ფორმისგან,
ჟესტისგან, სარკისგან, ჩაბმისგან.
ჰიბრიდული ყოფა ყოფნა-არყოფნას შორის,
კონტროლის უსასრულო კარგვა,
ფორმის უსასრულო ლღობა,
მეტი – „თითქოს“, მეტი -“თუმცა”, მეტი -“მაგრამ”
მე ვარ მელექსე და მენატრება ლექსები,
მე ვარ ანდრო და იმავდროულად მე ის არა ვარ
თუმცა ეს არაა თანხმობა,
ეს არც ყვირილია და არც უარყოფა __