მე შემიძლია ვიწინასწარმეტყველო
როგორი იქნება ხვალინდელი დღე
ერთი კვირით წინაც შემიძლია წინასწარმეტყველება
და ერთი წლით ადრეც.
ხვალ იქნება, ისე როგორიც იყო გუშინ, გუშინწინ
და როგორიც იქნება ხვალ ისე იქნება ზეგ!
არავითარი მოულოდნელობა
დილით სამუშაოსკენ სირბილით,
შუადღეს ძვლებში ფესვებგადგმული დაღლილობით
ბუფეტში ეკონომიური ულუფისკენ.
არანაირი სიახლე,
დიდება მოწყენილობას,
მოწყენილობას დიდება!
არც ერთი გრამით მეტი სანელებელი,
დიდება ერთფეროვნებას,
ერთფეროვნებას დიდება!
რაიმე სიახლის ეჭვიც კი არა.
უსახურ დღეებს დიდება,
დიდება, დიდება, დიდება!
დღეს ისე როგორც გუშინ
ხვალ ისე როგორც ახლა,
მაისი როგორც აპრილი,
წელს ისე როგორც შარშან.
ვატრიალოთ წინ და უკან
ვატრიალოთ დღე და ღამე
არაფერი შეიცვლება,
არაფერი არც ხვალ, არც ზეგ!
ბუფეტში თანამშრომლები შემოდიან,
დგას ახალგაზრდა გოგო დახლში,
როგორც გაზაფხულზე გამოცლილი ქილები პადვალში.
კლიენტები მას გზიდან უღიმიან სიახლის იმედით
და ეკითხებიან,
-რა არის დღეს ახალი აბა???
გოგონას პირში ბაიყუშები წამოწოლილან და ამთქნარებენ,
მე კი ვპასუხობ,
-დღეს ისე როგორც გუშინ,
სუპი ყვავილოვანი კომბოსტოთი,
შიგ ჩახეხილი სტაფილოთი და ხახვით.
გოგონა იღიმის და კლიენტებს ეგებება.
საბაზრო ეკონომიკის წარმატების წესი პირველი,
-გაუღიმე მომხმარებელს!
გახლეჩილი ბაგეები სტუმრებს ეგებება.
ღიმილიანი ტუჩები!
მიდი, მიდი გოგონავ,
მიაგებე ღიმილი კლიენტებს,
შეასრულე წესი პირველი და არ გაჩერდე!
ან კი გაქვს რამე ღიმილზე მეტი რომ არ გაჩერდე?!
თითქოს ჩემს ფიქრებს კითხულობდეს პატარა, მნებდება.
იღიმის.
ის იღიმის,
მისი ბაგეები იღიმიან
და ასოს მოლოდინში გადაფურჩქნული საშოსავით არის ის ღიმილი,
ვეტექსტთ- ღრენა.
ვჭყუმპალაობთ დილით
და უცბად მოვარდნილი ცივი წყალი გვახსენებს,
რომ გასცდა ხარჯი ჩვენს ღირებულებას.
ისე დაარეგულირა ბაზარმა ჩვენი ფასი
რომ დასვენებაზე ფიქრსაც კი არ აქვს აზრი.
სხეულს შია,
სხეული დალაგებას მთხოვს
(სახლიც ასევე).
სხეული დაღლილია,
სხეულს აღარ უნდიხარ
(სულსაც ასევე).
სხეულს აღარც საკუთარი თავი უნდა,
ასე დაღლილი სულ,
სულ, სულ, სულ
აღარც შენ გინდივარ.
ასე დაღლილი სულო
როდემდე უნდა იყო,
სულ, სულ, სულ???
ჩვენ ვშორდებით ერთმანეთს და
პირში ჩარგული ლექსები მიხმებიან ისე,
რომ აღარავინ ყავთ მსმენელი აწი.
* * *
I can foretell what tomorrow will be like.
I can foretell a week ahead,
even a year ahead.
Tomorrow will be just like yesterday and the day before yesterday,
and the day after tomorrow will be just like tomorrow.
Tomorrow will be just like yesterday and the day before yesterday, and the day after tomorrow will be just like tomorrow.
No surprises.
The same rushing to work in the morning,
by noon, with fatigue, rooted deep in bones,
walking toward the budget-friendly portion of the cafeteria.
No novelty at all.
Glory to boredom,
Glory to boredom!
Not even a hint of spices.
Glory to monotony,
Glory to monotony!
Not even a hint of any novelty.
Glory to hollow days!
Glory, glory, glory!
Today, just like yesterday,
Tomorrow, just like now.
May, just like April,
This year, just like last year.
Spin it forward, spin it back.
Spin the day and spin the night—
Nothing will change,
Nothing at all—
Neither tomorrow, nor the day after tomorrow!
Employees walk into the buffet.
A young girl stands behind the counter,
like empty jars in the cellar in spring.
Customers, hoping for something new, smile at her and ask:
“So, what’s new for today, huh?”
Owls are curled up in the girl’s mouth, yawning.
I reply:
“It’s all the same as yesterday—
cauliflower soup
with shredded carrots and onions.”
The girl smiles and greets the customers.
Rule number one for a successful market economy:
Smile at the customer!
Cracked lips greet the guests.
Smiling lips!
You go, girl.
Meet clients with your smile,
follow rule number one. Don’t stop!
You don’t even own anything except your smile to keep going.
Do you?!
As if reading my thoughts,
my little one just lets me have him.
He smiles.
He smiles,
His lips smile,
and that smile
blossoms wide like a vagina awaiting a penis,
with the intention to growl.
We splash around in the morning
until a sudden rush of cold water reminds us
that our expenses have outpaced our worth.
The market has measured our value so precisely
that even the thought of a vacation feels absurd.
The body is hungry.
The body asks to be cleaned—
(so does the house).
The body is tired.
The body no longer wants you—
(nor the soul).
The body no longer wants even itself.
And you no longer want me either—tired like this,
always, always tired.
And you, my soul,
how long will you be this tired,
always, always, always tired?
Our paths diverge,
and the poems buried in my mouth begin to wither
without an audience anymore.
Translated by: INGA ZHGHENTI
Home Project Poetry Visual art Texts About
გამოქვეყნებულია ლიტერატურულ ჟურნალში ”არილი”
2017. 11. (265)